Schrijf je in op onze feed en blijf zo constant op de hoogte van alle nieuws, wanneer je maar wilt!

04.05.09 Creatief met strijkparels! Win! Win! Win! Dijf Sanders is niet alleen een meester in het manipuleren van geluiden. Ook zijn artwork is meesterlijk. Voor 'Homesick', zijn laatste release, ging hij aan de slag met strijkparels en plakte er zijn site en albumhoes mee vol. Cactus kreeg van Dijf 10 zakjes strijkparels waarmee je zelf aan de slag kan. Kandidaten kunnen mailen naar loes@cactusmusic.be. Dijf live aan het werk zien kan op 8 mei als support van Waxdolls bij Cactus.

04.05.09 Win! Win! Win! From Cactus to you! From Phosphorescent 'To Willie', from Cactus to you! Op zijn nieuwste album 'To Willie' brengt Matthew Houck geheel toepasselijk een ode aan Willie Nelson. Wij hebben 3 exemplaren van datzelfde album, af te halen na het concert van Phosphorescent in de MaZ, nu woensdag 6 mei. Winnen? Mailen naar loes@cactusmusic.be! (vb) van Focus Knack had alvast 3 sterren en volgende woorden voor het album over: 'In de US of A wordt Willie Nelson al te vaak afgeschilderd als een verwilderde pothead die vaker in het cachot dan erbuiten vertoeft. Matthew Houck aka Phosphorescent weet wel beter. To Willie is zijn hoogstpersoonlijke eerbetoon aan de countrylegende en bovendien een verdomd straffe plaat. Van het gezapige Reasons To Quit - origineel van Merle Haggard, maar ook een klassieker in het oeuvre van Willie Nelson - tot het met de hoeven diep in het stof trappende The Party's Over: zijn potpourri van akoestische kampvuur- Schmaltz, weemoedige driekwartmaatsblues en coun-tryeske escapades op de lapsteel nopen ons steevast tot vergelijkingen met Timesbold en Will Oldham. Behalve een uitstekende tributeplaat is To Willie de uitgelezen soundtrack om, gezeten op een vaalbruine mustang, kauwend op een strohalm en met een smeulende peuk tussen wijs- en middelvinger mee door de achtertuin te banjeren.'   (ndc) van RifRaf deze: 'Phosphorescent kreeg in 2007 een onewayticket naar onze cd-speler dankzij zijn gewéldige gospelfolkalbum 'Pride'. Op zijn nieuweling brengt songwriter Matthew Houck hulde aan country-icoon Willie Nelson door uit diens back-catalogue enkele minder bekende pareltjes op te diepen (geen 'Always On My Mind' dus) en ze van een gefosforesceerde interpretatie te voorzien. De plaat trapt af met typische countrytwangs, pedal steels en vooral heel wat booze, coke en gambling. Maar wanneer die drie slechte vrienden in het spel zijn, eindigt die avond wel vaker in een eenzame roes. In de daaropvolgende slepende smeekbedes aan verloren sweethearts snijdt Houcks aan Will Oldham verwante stem ons helemaal de adem af. Phosphorescents verblijf in onze stereo werd zonet met onbepaalde duur verlengd.'

28.04.09 Phosphorescent brengt ode aan Willie Nelson De New Yorkse bard Phosphorescent trok vorig jaar met een aangrijpende présence op het Cactusfestival en de getormenteerde single 'Wolves' voor het eerst onze aandacht. Sinds kort heeft Matthew Houck - zoals zijn moeder hem placht te noemen - een nieuwe plaat uit. 'To Willie' is een tributeplaat geworden voor de levende countrylegende Willie Nelson. Country, denkt u nu vast, hevig voorhoofdfronsend. Inderdaad, maar deze lang verguisde, vaak met in cowboyhoeden en nektapijten gehulde rednecks geassocieerde, muziekstijl is al een tijdje aan een ferme opmars bezig. Dus is een tributeplaatje voor een van de grote namen van het genre weer politiek correct. 'To Willie' blijkt bovendien een schot in de roos. Wij kunnen maar niet genoeg krijgen van de combinatie van Nelsons teksten, Houcks rustige stemtimbre en het fijne alt.country arrangement waarop de plaat drijft. 'Reasons to Quit' is meteen een mokerslag van een opener, waarin Houck virtuoos de zichzelf kapotzuipende- en rokende cowboy Nelson vertolkt: roaring down the fastlane like we're young and feeling no pain. Andere hoogtepunten zijn het rustig kabbelende 'It's Not Supposed To Be That Way', het uptempo zuipnummer 'I Gotta Get Drunk' en het met de nodige tristesse overgoten 'The Last Thing I Needed (The First Thing This Morning)'. Maar in feite verdient elk nummer van de plaat een eervolle vermelding. 'To Willie' is een prachtplaat, zonder meer. Zelfs wie nog nooit van Willie Nelson gehoord heeft (Wikipedia kan wonderen doen) zal kunnen genieten van Phosphorescents versie van zijn nummers. Een absolute aanrader! Op woensdag 6 mei speelt Phosphorescent samen met het Belgische Krakow bij Cactus. Felix Van de Loock

23.04.09 Somewhere between the sun and the moon... Belgen die geobsedeerd zijn door de zon: dat kan enkel tot ongelukken leiden. Toch niet, zo blijkt op de nieuwste telg van Wixel. Op 'Somewhere Between The Sun And The Moon' buigt Wim Maesschalck die frustratie om tot een tien tracks tellend album. 'Somewhere Between The Sun And The Moon' is een plaatje waarop zorgvuldig een matje van folk en elektronica geweven wordt. Telkens opnieuw klinkt opener 'Fatigas del Querer' geruststellend, telkens opnieuw wikkelt de song je in weemoed en warmte. Dat kan ook gezegd worden van de andere negen songs op het album, maar dan telkens nét iets anders. Af en toe gezellig als een open haard, maar ook kil als een nachtelijke angst. Niet vaak omschrijft een titel een album zo goed als somewhere between the sun and the moon: de ideale soundtrack voor het vallen van de avond, wanneer de zon stilaan achter de horizon verdwijnt en dat tot lichte frustratie leidt. Een samenloop van verwarmende herinneringen en koele vooruitzichten, of was het nu omgekeerd? Wixel klinkt als een ingetogen Múm bijgestaan door een doorgewinterde singersongwriter. Twee voor de prijs van één in Cactus Club @ MaZ op zondag 26 april, met andere woorden. Tel daarbij nog eens de aanwezigheid van The Bony King Of Nowhere en een snelle rekensom brengt je  tot de uitkomst dat aanwezig zijn een must is. Pieter Devriese

18.04.09 Jonas Bendiksen: de ziel van een hoesfoto Soms telt niet allen de binnenkant, maar ook de verpakking. Terwijl de debuut-cd van The Bony King Of Nowhere zelfs getrainde oren in verwarring brengt met zoveel jeugdige maturiteit, roept ook de hoesfoto bij 'Alas My Love' enkele vragende blikken op. Meestal vluchtig, want het is maar een hoesfoto. Maar vandaag eens minder vluchtig - speciaal voor die typische meerwaardezoekers die hier terechtkomen - want ook deze bizarre, niet-getrukeerde foto heeft echt iets te vertellen. De man achter de lens is de Noor Jonas Bendiksen, de jongste fotograaf bij Magnum. Hij is gefascineerd door het leven van mensen in 'states that do not actually exist'. Bij het uiteenvallen van de USSR ontstonden niet enkel 15 verse landen, maar ook heel wat minder bekende republieken en enclaves, die elk moeizaam op zoek blijven naar een officieel erkende identiteit. Of zoals Bendiksen het zelf ervaren heeft in zijn 7-jarige rondreis: 'Het zijn spookrepublieken: er zijn grenzen met grenswachten, maar geen enkele geografische kaart vermeldt ze als land. Het zijn geïsoleerde volkeren, die afgesneden leven van de grote buitenwereld. Het zijn satellieten, die deels vanop afstand worden gedirigeerd, maar vooral zelf hun weg moeten banen.' Zijn indrukken verzamelde hij in een boek: 'Satellites'. In die rafelige randen van de vroegere Sovjet-Unie kwam hij ook terecht in de deelrepubliek Altai – ergens op het kruispunt van de Siberische taigavlaktes, de steppes van Kazachstan en de semi-woestijnen van Mongolië. Voor Rusland is Altai vooral de zone waar men nonchalant de restanten van allerlei ruimtetuigen kan laten neercrashen. Ook échte satellieten dus, gedumpt in zo’n satellietstaat. Dit levert enkele rake prentjes van Bendiksen op: benauwende getuigenissen van een van de vele onafgesloten hoofdstukken van de Sovjet-geschiedenis. Bendiksens foto’s zijn van een surrealistische en tragische schoonheid. Op de foto die ook als cover van 'Alas My Love' werd gebruikt, zie je dorpelingen het schroot strippen van een neergestort ruimteschip, omzwermd door duizenden witte vlinders – alsof ook de bijhorende sterren mee zijn verdwaald. Jonas Bendiksen legde ook de macabere gevolgen voor het milieu vast: zes koeien liggen dood naast elkaar, ze zijn ironisch genoeg nog net vóór de vervaarlijke klippen bezweken. Volgens de lokale bevolking sterven geregeld hele kudden koeien en schapen, omdat de bodem vervuild is met raketbrandstof. De lokale bevolking leeft vooral van de landbouw en de veeteelt, maar milieu-experts vrezen voor de toekomst van de regio, die ook lang geroemd werd als ongerepte biotoop van zeldzame fauna en flora. Op een andere foto maakt een boer een verkwikkende avondwandeling voorbij het wrak van een Soyuz-ruimtetuig. In zijn dorp vallen dergelijke ruimteresten vaak gewoon in de eigen achtertuin. Het onderkoelde 'Alas my love, the sun won’t shine today' klinkt plots weer minder vrolijk dan de huppelende melodie probeerde te maskeren. De Cactus-meerwaardezoeker heeft eindelijk ook een geweten gevonden. Hoe pak je dáármee uit? Op 26 april speelt The Bony King Of Nowhere samen met Wixel bij Cactus, in het kader van 'Wegwijzers naar nieuwe muziek', het uitwisselingsproject tussen AB en Clubcircuit. dago

17.04.09 The Bony King of Nowhere: Alas My Love! Onze redacteur Felix waagde zich aan 'Alas My Love' van The Bony King Of Nowhere. Zijn oordeel leest u hier! 'Alas My Love', het debuut van The Bony King Of Nowhere werd door de nationale muziekpers zodanig met sterren werd overladen dat de plaat prat kan gaan op een eigen melkwegstelsel. Verre van onterecht overigens want met 'Alas My Love' bracht Gentenaar Bram Vanparys  een parel van een debuut uit. Met zoetgevooisde stem zingt hij het ene kabbelende luisterliedje na het andere. Songs die je gedachten doen afdwalen naar zwoele zomernachten onder de sterrenhemel en andere romantische ongein. Op de beste momenten ('The Sunset', 'There I Am'  en 'Maria') klinkt The Bony King lichtvoetig zonder melig te worden en kruipt de plaat genadeloos in het oor. De zang schommelt tussen die van Will Oldham en Thom Yorke (afsluiter 'My Invasions' leunt trouwens wel heel dicht bij Radiohead aan) en Vanparys weet perfect het gevoel van hun songs in zijn stem te steken. Tel daarbij de minitieus afgewerkte arrangementen en hier en daar een frivool akoestisch gitaartje en het plaatje is compleet. Een perfecte schijf om de zomer mee te beginnen. Felix Van de Loock

16.04.09 Win! White Fields And Open Devices, het debuut van Vessels! Pasen voorbij, kerst nog veel te lang weg, maar onder onze Cactus liggen toch mooie cadeaus: 5 exemplaren van 'White Fields And Open Devices', het debuut van Vessels! In mei zet de Britse band Vessels voor het eerst voet op het Europese vasteland. Om u te overtuigen van hun wonderschone postrockgeluid, gooien we graag deze introductie van de band door de BBC in de strijd. Of een exemplaar van hun geniale debuut. Eentje winnen? Mail naar loes@cactusmusic.be en misschien leggen we er eentje voor u klaar! Op zaterdag 2 mei speelt Vessels samen met Daturah bij Cactus.

16.04.09 Luistertips: onze redacteurs op ontdekking! Onze site wordt van vulling voorzien door een eigen Cactus Redactieteam: medemensen met een ongezonde interesse in muziek, een scherpe pen of een scherpe lens. Hun ontdekking / tip van de week? School Of Seven Bells - Iamundernodisguise Het moet maar lukken. Je ontmoet op tournee met je eigen kleine bandje een beeldschone tweeling die ook nog in het bezit blijkt van stemmen die aan de hemelpoort niet zouden misstaan. Je raapt al je moed bijeen en vraagt hen om samen eens iets te doen en voor je het weet zit je samen in een band. Dat dit tot zeer veel schoonheid kan leiden hoorde ik in deze schitterende Duyster-sessie. Wat een samenzang! De cd ('Alpinisms') is misschien net iets te volgepropt met elektronische snufjes maar blijft zeker het ontdekken waard. Enig opzoekwerk leert ons ook nog dat de hasjpijp geregeld de ronde doet bij SOSB. SOSB zou naast dit muzikale triootje ook een Zuid-Amerikaanse school zijn voor zakkenrollers. Lachen!  [Myspace] Kris Logghe Mono - Hymn To The Immortal Wind Op en top Mono, trouw aan hun stijl. Zwevend tussen keihard en fluweelzacht, gedragen door prachtig uitgekiende melodieën, van subtiel symfonisch gefluister tot een muur van gitaren. Het viertal uit Tokyo werd bijgestaan door een - ditmaal veel groter - strijkerslegioen, wat toch een extra dimensie geeft aan de groep. Het leidt bij momenten tot een indrukwekkende climax van strijkers, gitaren en drums. Kortom, schaf u dit album aan, leg u in de salonzetel, dim de lichten, doe uw ogen dicht, druk op play en geniet van een gratis - 66 minuten durende - film in uw hoofd. [Myspace] Yannick Verstraete Mi Ami - Watersports Een hyperactieve frontman die niet zingt maar keelt, Een drummer met de energie van een drumcomputer en een bassist met een baard die doet denken aan een molletje. Dat zijn de ingrediënten van Mi Ami. Mi Ami is een Amerikaans trio dat de elegantie van een pinguïn combineert met de zangkunsten van een schreeuwende baby. En net dat trio is voor mij nu al de hype van het jaar 2009. Vernieuwend, verkwikkend, weergaloos, ongezien en oorverdovend. Zanger Daniel Martin-McCormick, steevast op naakte voeten, leidt zijn kompanen over exotische ritmes en schreeuwende noise met als eindproduct hun eerste full cd 'Watersports'. Op paaszondag nog live in de AB, nu voor de rest van het christelijke jaar 2009 in mijn cd-speler. Aanrader voor fans van Black Dice, The Mae Shi, Abe Vigoda en meer! [Myspace] Pieter Devriese Andrew Bird - Noble Beast Derde uitstekende plaat op rij voor de virtuoze fluitende songsmeder uit Chicago. Bird verzoent opnieuw op briljante wijze zijn enigszins vreemde maar immer fraai klinkende teksten met prachtige vioolarrangementen. Meeslepend vanaf openingstrack 'Oh No' tot afsluiter 'On Ho'! Poëtisch bezwerende en licht melancholische folk die echter nooit in meligheid verzandt. Verplicht luistervoer voor de liefhebbers van M. Ward, Nick Drake, Final Fantasy en de Engelse taal. [Myspace] Bram De Meyer Aquaparque - É Isso Aí Percussie, samples, charisma en een gebrek aan virtuoos pianospel, zo kan je Aquaparque snel ende efficiënt omschrijven. Het 'milieu der stinkerds' staat reeds te trappelen van ongeduld, vooral als ik er dan nog eens aan toevoeg dat Pedro Magina en André Abel veel gelijkenissen vertonen met illustere artiesten als Panda Bear (door het bouwen van repetitieve composities op basis van stoffige samples, al dan niet voorzien van neonlampen) of Grouper (toegegeven, dat zeg ik enkel vanwege de reverbeffecten die vaak worden toegepast). Een heuse waaier aan samples passeert de revue, met geforceerde driemaatsdub, platgestoempte disco en misplaatste blues. Daarboven wordt vaak nog een laagje geplastificerde casiotonen aangebracht. Toch is het belangrijkste wapen in het arsenaal van Aquaparque de zang. Deze wordt met een dergelijk charisma neergezet dat de bij momenten wel erg pretentieuze stijl plots frivool, gedurfd of zelfs onstuitbaar lijkt. Kortom: ver verwijderd van de platte pretentie. En net deze mix van het wezenlijke experiment met een heuse dosis showmanship maakt van deze plaat een waar pareltje. Misschien kunnen we samen een kaarsje branden, opdat we het woord 'cultstatus' de komende maanden en jaren niet zullen moeten hanteren wanneer Aquaparque ter sprake komt. [Myspace] Didier Vanoverbeke Antony And The Johnsons - The Crying Light Antony is dé voice van de afgelopen jaren. Niemand doet hem dit na. Een mijlpaal in het hedendaagse singer-songwriterslandschap! De meeste tedere songs uit de afgelopen jaren. [Myspace] Wim Demarest The Phantom Band - Checkmate Savage Afgaand op alle verwijzingen doorheen het www hoort iedereen hierin wat hij/zij zelf graag horen wil: swampblues, postrock, progrock, krautrock, Captain Beefheart, My Latest Novel, Apse, Neu!, Tarwater, The Beta Band, The Folk Implosion, The Delgados, The Acorn, Frightened Rabbit, Nick Cave, Violent Femmes, …). Hahaha… tenzij men deze rijke, gevarieerde plaat helemaal in flarden trekt: dan heeft iedereen wel even gelijk. So let’s stick to the facts: ze komen uit Glasgow (die folky twang in de stem), ze tellen 6 even eigenzinnige meningen (de plaat is het smeltpunt van alle verhitte discussies en jams in de studio) en ze verhulden zich vroeger graag in anonimiteit door live hun gezichten te bedekken of bij elk optreden van idiote naam te wisselen (The Wooden Trees, Robert Redford). En hun devies bij de titel 'Checkmate Savage' is: 'Over-population, dwindling natural resources and the yawning void within every one of us caused by society's unnatural social contracts and mass sexual repression means one thing: its checkmate for the human animal.' De rest van de ontdekking is een donkere, maar boeiende tocht, zonder duidelijke bestemming. You’re on your own now. [Myspace] Als uitsmijter toch nog dit filmpje. Deze rubriek is nog maar net begonnen, of de opvolging door een volgende generatie is al verzekerd. Dit opnamefilmpje van 'I'd rather go blind' van Trixie Whitley circuleert nu al een tijdje on heavy rotation op de iPod van een alert meisje van 7, en heeft op die manier al een authentieke echtheidstest doorstaan. Trixie is de 21-jarige dochter van mijn betreurde longtime hero Chris Whitley, maar haar muziek, stem en afgelegde weg zijn volledig haar eigen verdienste. Twee jaar geleden op Music In Mind, en ondertussen al zoveel stappen verder, in dit pakkend clipje van een opnamesessie met twee giganten: Daniel Lanois dirigeert jazzdrummer Brian Blade, die er zelf smakelijk van geniet hoe Trixie haar soul er helemaal uitknijpt: I'd rather go blind than be misunderstood. Bekijk het filmpje hier!  dago & co

15.04.09 A new radio in town! Volg hier de eerste stappen van een nieuwe Brugse radio, voor en door frisse, jong van ziel zijnde creatievelingen. 100% DIY RADIO dus! Binnenkort online en live vanuit het Astridpark!

15.04.09 Workshop Oorverdovend geannuleerd Het debat 'Oorverdovend' i.h.k.v. 'Workshops That Rock' (eerder gepland op vrijdag 17 april) is geannuleerd en wordt verplaatst naar een nieuwe, nog te bepalen datum.