Broer Gideon en zus Viva sprokkelden als Joe Gideon & The Shark aardig wat sterren in de pers. Netjes voor u samengevat: de lovende woorden van De Morgen, Humo en Focus Knack voor hun nieuwe album 'Harum Scarum'.

'Joe Gideon en zijn zus Viva vormden vroeger de helft van de Britse rockband Bikini Atol, die ooit nog te zien was tijdens De Nachten. Inmiddels zijn ze als duo een nieuw leven begonnen, wat hen al een tournee met Nick Cave en een platendeal met het label van Seasick Steve heeft opgeleverd.
De muziek op Harum Scarum klinkt vrij rudimentair: rauwe, verwrongen lofibleus, maar wel van het type dat weigert in de gebruikelijke clichés te verzanden. Zanger, gitarist én bassist Joe Gideon declameert meer dan hij zingt: hij plant zijn beklijvende verhalen o gruizige riffs en vertelt ze op dezelfde laconieke manier als Mark E. Smith van The Fall. Zus Viva (The Shark), die behalve drums en een minimalistische staccatopiano nog een hoop andere instrumenten bespeelt en de tweede stem aandraagt, zorgt ervoor dat de sound nooit eenvormig wordt.
Primitivisme en subtiliteit hoeven elkaar dus niet voor de voeten te lopen. Maar wat Harum Scarum helemaal onvergetelijk maakt, is Joe's literaire talent. Zijn trefzekere karakterschetsen van een aan lager wal geraakte vrouw, een geeste scholier of een (zelf)moordenaar laten je na één beluistering al niet meer los. Op 11 juli opent dit duo de tweede dag van het Cactusfestival in Brugge. Niet te missen.' (****, De Morgen)

'We laten u graag in de waan dat een recensie schrijven hard labeur is, maar soms - héél uitzonderlijk, mijnheer de hoofdredacteur! - schrijft een inleiding zich bijna vanzelf. Neem nu het Londense broer-zusterpaar Joe Gideon & The Shark. Hij (Gideon Joe Seifert - zang, gitaar, bas) zetelde ooit in de jury van een Miss Bolivia-verkiezing; zij (Viva Seifert, bijgenaamd The Shark - drums, toetsen, tweede stem) maakte deel uit van het Britse Olympische team in Barcelona '92, als ritmisch turnster nota bene (u kent ze wel: die frêle poppetjes met hun linten, knotsen, ballen, touwen en hoepels). We weten niet hoe het met uw nieuwsgierigheid gesteld is, maar die van ons is dan meteen geprikkeld. Als daarna nog blijkt dat het duo voor zijn eerste plaat onderdak vond op het Bronzerat-label van Seasick Steve, en dat Nick Cave zelve hen vorig jaar als voorprogramma uitnodigde, zijn de gezwollen lofbetuigingen in de Britse pers niet eens meer zó verwonderlijk. Eentje willen we u niet onthouden: 'Op papier klinken Joe Gideon & The Shark misschien als dat ander m/v-duo, The White Stripes, maar ze zijn veel, véél beter.' Aldus Rob da Bank op BBC Radio 1. Een boude uitspraak die geen steek houdt. Want de garageblues en besmuikte americana van Joe Gideon & The Shark heeft meer raakvlakken met Nick Cave, PJ Harvey, het Amerikaanse broer-zusterkoppel The Fiery Furnaces en de vertelkunst van Tom Waits of Lou Reed dan met de harde garagerock van de Stripes. Maar - en laat dat door een WS-fan gezegd zijn - 'Harum Scarum' moet nauwelijks onderdoen voor het beste van Meg & Jack! Straffe kost, dus. En live naar verluidt nog straffer: The Shark zou op een podium drums en piano tegelijk martelen. Gaat dat zien, in de Botanique in Brussel op zaterdag 9 mei. Joe Gideon - hij zat al samen met zijn zus in Bikini Atoll (belangrijkste wapenfeit: een cd geproducet door Steve Albini) - is naast een beeldrijk verteller ook een bassist en gitarist uit de primitieve Neil Young-school. Met andere woorden: het mag gerust rammelen, als het de song en het verhaal maar dient. Zijn zus doet hetzelfde op drums, en voegt daar met haar piano, orgeltje, glockenspiel of percussie de nodige accenten aan toe, terwijl ze met haar stem het begrip backing vocals een geheel nieuwe betekenis geeft. Wat die verhalen betreft: die kunnen metafysisch en absurd zijn, zoals in het aan 'Common People' van Pulp herinnerende 'Civilisation', of net prozaïsch: 'Kathy Ray' bijvoorbeeld, over een backingzangeres die ooit auditie deed voor Ray Charles maar later aan lagerwal raakte ('She still got that look in her eye, the good one that is, the other one's half blind, ever since her boyfriend threw a drink in her face'). Elders duikt filmregisseur Lars von Trier op ('I went all spastic like Lars von Trier'), wordt er aan de crystal meth gezeten of relativeert het duo liefdesverdriet in het ontroerende 'Anything You Love That Much You Will See Again'. En wat gezegd van de hallucinante moord-/zelfmoordballade 'True Nature': kippenvel. Hoe hun verhaaltjes muzikaal moeten worden ingekleurd, daarover hebben Joe Gideon & The Shark zo te horen ook hun eigen koppige idee: klinkt het niet met hun beperkt instrumentarium, dan botst het maar. Dat zorgt geregeld voor kakofonie - denk Zappa, denk Beefheart - maar ondanks al die arabesken komen de songs telkens mooi neer en stoort het ook niet dat Joe vaker vertélt dan hij zíngt. Noem in ons bijzijn een vrouw The Shark en we hebben het niet meer, maar afgezien daarvan: gewéldig debuut!' (***,5 - Humo)

Focus Knack bombardeerde Joe Gideon & The Shark tot tip van de week:
'Joe Gideon speelt gitaar als was hij de reïncarnatie van blueslegende Big Bill Broonzy en zus Viva, die zich om nog duistere redenen The Shark laat noemen, neemt de drums en piano voor haar rekening. Het duo roept daarom ook meteen vergelijkingen op met die andere tweekoppige bluesrock groep The Black Keys . Al gaat die vergelijking niet helemaal op: Joe Gideon & The Shark is meer rudimentair en doet binnen het genre toch meer denken aan de onnavolgbare onemanband Bob Log III . De duivelse debuutplaat van het Britse duo heet Harum Scarum en muziekliefhebbers van allerhande pluimage doen er goed aan dit sublieme plaatje zo snel mogelijk in huis te halen. Melancholisch, demonisch en episch: alle ingrediënten zijn aanwezig om ons tot superlatieven te dwingen.' (Focus Knack)

Joe Gideon & The Shark komen op zaterdag 11 juli het Cactusfestival openen!

Robert Wyatt - 'Comicopera'
Oud-frontman van de legendarische Soft Machine bracht in 2007 een meesterwerk in drie actes uit, waar we na 2 jaar draaien nog steeds nieuwe subtiliteiten in kunnen ontdekken. Het voorstel is dan ook deze cd van 'the sadest voice on earth' huis aan huis te verspreiden. Mét medewerking van Brian Eno, Phil Manzanera, Paul Weller en natuurlijk Alfreda Benge.
Sietse Hoeksma <