Een kloeke fles wijn en onze muziekfreak-hersenhelft op scherp, dat moesten de fundamenten zijn om ons een avond feilloos door het slagveld van de Humo’s Rock Rally pregeselectioneerden te loodsen. De Rock Rally, de kraamkliniek waar al zoveel moois ter wereld kwam: The Ugly Papas, The Machines, 2 Belgen, Elisa Waut, The Wolfbanes, Ze Noiz, The Romans, Noordkaap, Gorki, The Beautiful Babies, het jammergenoeg onbekend gebleven Orgasmaddix, Evil Superstars, dEUS, Metal Molly, Novastar, Tom Helsen, Arid, An Pierlé, Das Pop, Fence, Mintzkov (Luna), Admiral Freebee, Venus in Flames, Zornik, Goose, The Van Jets, Absynthe Minded, Madensuyu, The Nothing Bastards (Gabriel Rios), The Hickey Underworld, The Black Box Revelation, Balthazar, Jasper Erkens, The Hong Kong Dong, Team William, en de terechte winnaar van vorig jaar Steak Number Eight. Zelfs in de Karmeliet hebben ze niet zoveel sterren op hun menu!

Bij de vorige editie van Humo's Rock Rally konden we bij Cactus als primeur de latere winnaars bewonderen. Tijdens de finale in Brussel lieten ze zelfs mét basperikelen op één been de concurrentie ver achter zich. Het was dan ook met veel plezier dat we de Brugse selectie vooraf al eens onder de loep namen. Eén groepsnaam sprong er al vóór de eerste luisterbuurt veelbelovend uit: We Seem To Have Misplaced Our Igloo riep spontaan beelden op van verdwaalde Inuit-medemensen, maar ook van zwerftochten over Dranouterse velden, op zoek naar die ene iglotent waar we met ons stinkend lijf nog terecht konden na een nachtje bier en een overdosis folkies. Maar niet langer gedraald, het was ons om de muziek te doen, dus op naar kandidaat 1!

Blackboard viel al meteen op doordat ze hun drie nummers op de Humo-wildsite Franse titels hadden gegeven. Blackboard is simpelweg Tableau Noir in onze tweede landstaal (leve Google Translate), maar bekt misschien net iets minder. Een eerste beluistering bracht herinneringen aan de passage van Steak Number Eight vorig jaar (in hun bio verwijzen ze ook naar dezelfde invloeden: Amenra, Isis, Neurosis), maar waar die knapen ons drie meter boven onze schoenen deden zweven, was het effect hier toch iets minder overdonderend. Hun derde nummer, 'Parfait', duurt 13 minuten maar het bleef wachten op perfectie. Ooit maakte Blackboard een muziekje voor de O’ Neill surf film 'Big Balls on Fire', maar Kris en Dago voelden jammergenoeg weinig zwellen vanonder.

Gelukkig mag er ook al eens gelachen worden in de Rock Rally. Fier kondigen de kerels van All I Know aan dat zij het geluk hadden om in de platenkast van hun ouders de juiste wortels te vinden die aan de basis lagen van hun muzikale carrière. Als ze het hier bloedserieus bleken te hebben over toppers als Def Leppard, Bon Jovi, Van Halen en Poison kreeg Kris een lachstuip waar hij slechts met een ferme dosis aangepaste medicatie doorheen spartelde. Bang voor nog meer van hetzelfde, duwden wij de play-knop in en merkten dat wat ons betreft All I Know moeiteloos door kan naar de finale… van de Comedy Cup! Gespecialiseerde vakpers als Aardschok denkt er blijkbaar anders over, lazen we. 'Voor elke soort muziek bestaat wel een publiek', probeerde Dago nog, maar zijn poging bleef ironisch klinken.

We Seemed To Have Misplaced Our Igloo dan. Hopend dat de muziek even sticky zou klinken als de naam (remember Team William), keken we al bij voorbaat uit naar een eerste kandidaat voor de volgende ronde. Helaas overtuigden ze maar driekwart: genoeg experimenteerdrang in 'Hearts', maar het nummer bleef amper aan onze ribben kleven. 'Rubik’s Revenge' deed ons voor het eerst die avond de oortjes spitsen: hitsig introotje, fijne gitaarlick en een zangpartij die recht blijft staan. Waar 'Hearts' terugvalt op teveel van hetzelfde (drop dat opdringerige keyboardspel!), kon dit ons wel boeien. Toppie! Het beluisteren van het sterke 'Tiran-o-saurus' (de woordspeling, iemand?), met nog steviger gitaargeweld en even vettig vervormde vocals, deed ons besluiten dat een zijproject waarschijnlijk de beste oplossing is voor deze West-Vlaamse Eskimo’s. We Seem to Have probeert blikkerige elektro en stevige rock in hetzelfde potje te koken, helaas blijft het zoeken naar de juiste mix. Maar al bij al blij met de eerste treffer van de avond!

AVERAGEOFFICIAL uit Lichtervelde kon zonder één noot te spelen al rekenen op de steun van de op de achtergrond aanwezige eega van Kris (ook van Lichtervelde afkomstig). For what it's worth: al speelden ze enkel triangel en Boliviaanse neusfluit, dan nog zou ze fan zijn. Helaas moesten wij onze professionele neutraliteit bewaren. De bio maakte ons benieuwd: AO beloofde ons een mengeling van rock ’n’ roll, hardrock en new wave. Afijn, checken die handel. Tot onze verbazing bleek dat Kurt Cobain nog een would be-neefje zitten heeft in the middle of the west. Helaas klinkt het allemaal als teveel gebruikt carbonpapier (remember?). Nummers die onze muzikale held zelfs in de fröbelklas ontgoocheld verfrommelde, kwamen hier ongecensureerd uit onze boxen gespoten. 'Thirteen' is na 7 tellen al teveel recyclage, het hongerige gebrul van 'No Tomorrow' hebben we in Planckendael al overtuigender horen klinken en neologismen als 'Undeserious' wekken eerder geeuwen dan nieuwsgierigheid op. 'Brain Damage' moest zelfs halverwege worden uitgezet omdat Dago bleek wegtrok en Kris vreesde voor een al te letterlijke performance van de titel. Officially average, dicteerde Dago voor het notaboekje. Een gemiste kans want Lichtervelde is volgens kenners nochtans echt het kloppende hart van West-Vlaanderen!

Mrs. Goldfinger: flauwe naamkeuze (absolute misser op dat vlak is Zimmerman, maar straks meer daarover), maar de eerste en enige zangeres van de avond, dus we waren alvast geprikkeld. Griet Kint probeert zich op de bandfoto als een echte femme fatale te profileren, maar daar trapten we voorlopig niet in. We zagen haar foto eerder in muffe kelders in Charleroi dan in P-magazine. maar ze heeft een stem waar we toch wel even stil van werden. Kris associeerde de kwelende deerne spontaan met Nathalie Merchant – en - wetende dat zij nog altijd een podiumplaats in zijn hart heeft - dat zal wel een compliment geweest zijn. Maar er hing tijdens het luisteren ook een ferme afknapper aan onze muzikale vislijn: de songs klinken allemaal heel erg gemeend, maar ze missen nog teveel karakter. Laat dit ei nog wat langer onder een struise moederkloek uitbroeden en misschien komt er toch nog iets pittigers uit.

Ooit vond ene Robert Zimmerman z’n naam niet zo catchy, dus deed hij een greep naar het grote succes onder het pseudoniem Bob Dylan. Een vrij grote meerderheid is er vandaag van overtuigd dat dit hem aardig gelukt is. Misschien dacht Simon Casier iets dergelijks, toen hij koos om zich als Zimmerman op de muzikale markt te gooien. Een raar manoeuvre, maar we kunnen amper wachten op volgende bandnamen: Chaim Witz (Gene Simmons van Kiss), Georgious Panayatiou (George Michael), Brian Hugh Warner (Marilyn Manson) of Stefani Joanne Angelina Germanotta (Lady Gaga). Gelukkig was de muziek breder geïnspireerd en toont hij in zijn lijstje evenveel ontzag voor helden als John Frusciante en Portishead. Basic begeleiding, een akoestisch gitaartje, een drum die nooit in de weg loopt, baslijntjes die Kris herkende uit de succesvolle reeks 'Hoe leer ik bassen?'. Hier geen gespierde rockers, maar gezellig kwelende orgeltjes en een zanger die qua stembereik nooit een kleffe Koen Wauters zal worden. En dat is nu juist wat het allemaal zo mooi maakte. Schop die kerel en zijn kompanen naar de finale!

Een vleugje woestijnzand kwam aanwaaien met The Catatonics. Het kabbelt allemaal wel lekker weg en op een receptie zou het zeker niet storen, maar dit lijkt teveel op soft-americana dan het echte spul. Karamellenverzen als 'Sometimes I’m lonely, sometimes I’m sad, somedays I miss you, somedays I go mad' zullen hen ook niet snel een nominatie voor de Herman De Coninck-poëzieprijs opleveren. Kris wilde Dago herinneren hoe 't wel moest en zette 'Tomorrow The Green Grass' van The Jayhawks nog eens op: ten huize L ondertussen grijzer gedraaid dan z’n hoofdhaar maar nog steeds even pakkend als de eerste keer.

The Mojo Filters, dat leek wel een naam voor zo’n lekker vettige bluesrockband! En wat lazen we, zo zijn die kereltjes destijds ook begonnen. Tot ze vorig jaar hun pinker gebruikten en de alternatieve rock indoken. Curieus! 'Lousiana' start mucho mojo maar bloeit open tot een lekkere rocker. 'Sound of The Preachers' valt onhandig uit de boot door een onnozel hey-hey-ha-ha refreintje (misschien live wel een meezingertje?), maar 'My Penny Lane' trekt de drenkelingen moeiteloos terug aan boord: strakke riff, goeie stem, geen gezever. 'Sleazy als The Strokes, maar met minder sex', murmelde Dago goedkeurend. Right on!

Altijd informatief, zo’n link naar de Myspace-pagina. Het eerste wat Kris las bij Evolve was 'ready to shoot some hostages'. Tja, noem hem gerust een watje, maar met zo’n geëmmer moeten ze bij Kris niet afkomen. Hij is nochtans niet partijdig: Tool, Deftones, Life Of Agony, ... allemaal hebben ze hun nestje gemaakt in z’n cd-kast. Zelfs een System Of A Downke durft hij al eens smaken (als z’n vrouw niet thuis is en de kinderen op school zijn), gaf hij tot ontsteltenis van Dago toe. Maar tevergeefs: de vergelijkbare capriolen van Evolve konden ook Kris maar weinig boeien. Na Blackboard (Steak Number Eight) en Averageofficial (Nirvana) is dit de derde kandidaat die technisch gezien goed uit de pampers schoot, maar vergat er iets van zichzelf in te stoppen. Dit is de Rock Rally, niet het Copycenter!

One to go! Leafpeople, een naam als een frisgeschoren lammetje. Hun profile stonk jammer genoeg een uur in de wind. 'Zo erudiet mogelijke teksten', 'neo-post-pre-art-powerpop', het deed ons al vrezen voor fervente Dirk Blanchartfans met designbrillen en maatpakjes met een vouw erin. Gelukkig viel het op auditief vlak allemaal nog best mee. Vooral 'Prefab', dat Dago al voorzichtjes deed wiebelen op z’n stoel. Vergeet 'neo-post-pre-art-powerpop' en hoop op een spetterende, lichtjes gestoorde live band. Van singalong tot ferme elektro, Leafpeople waagt zich aan alles, met wisselend succes. Benieuwd!

Eindscore van ons preview-luisterteam: een viertal bands om te onthouden en helaas ook een pak om zo vlug mogelijk te vergeten. But we ain’t seen nothing yet. Voor wie zich als pregeselecteerde extra uitgedaagd voelt: we're ready to be wrong én we kijken uit naar jullie miraculeuze revanche op vrijdag 12 februari bij Cactus Club in de MaZ.
 
Kris Logghe en Dag Van Wetter